Οκτώβριος του 2006. Μεσημεράκι, στο δωμάτιο του πατρικού μου. Στο τηλέφωνο ο Σωτήρης Παστάκας. Είχαμε αρχίσει από καιρό τη διαδικτυακή αλληλογραφία καθώς του είχα στείλει ποιήματά μου ώστε αν ήθελε να τα δημοσιεύσει στο blog του που είχε δημιουργήσει από το 2001 (β΄ φάση το 2004) παρακινούμενος από τον φίλο του ζωγράφο Παναγιώτη Λιναρδάκη. Αυτός τού είχε συστήσει τον webmaster Κωστή Σακκά και έπειτα από κατοχύρωση του σχετικού domain στο Πανεπιστήμιο Κρήτης είχε γεννηθεί το: «ΠΟΙΕΙΝ».

Θυμίζω οτι εκείνη την πρώτη πενταετία τού 2000, είχαν αρχίσει να δημιουργούνται δειλά δειλά τα πρώτα ηλεκτρονικά blogs, forum, sites και ψάχναμε τότε, παλαιότεροι και νεότεροι, τα πατήματά μας και στον ηλεκτρονικό κόσμο. Ο Παστάκας, μεγαλοψυχίατρος και ποιητής με θητεία στα έντυπα περιοδικά και άνθρωπος της παρέας. Εγώ γνώριζα τον ποιητικό χώρο μόνο μέσα από τα βιβλία, καθώς ως συλλογικότητα άνηκα στον χώρο της μουσικής γράφοντας και δημοσιεύοντας σε περιοδικά και εφημερίδες και πιστεύοντας μέχρι σήμερα στη λογοτεχνία της παρέας και όχι στις λογοτεχνικές παρέες.

Σε εκείνο, λοιπόν, το τηλεφώνημα, τον Οκτώβριο του 2006, ο Παστάκας μού πρότεινε να γίνω συνεκδότης του ΠΟΙΕΙΝ. Και να μετεξελιχθεί από προσωπική του ιστοσελίδα σε κάτι πιο μεγάλο. Πιο συστηματικό. Σε ηλεκτρονικό λογοτεχνικό περιοδικό. Κι έτσι ανέτειλε η Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης, ΠΟΙΕΙΝ. Με το λογότυπο  ως σήμερα -τιμής ένεκεν-, δικής του εμπνεύσεως και με υπότιτλο: «ποιήματα, ποιητές & ποίηση (…ίσως).».

Για καιρό κρατούσα τον πληθυντικό αν και ο ίδιος γκρίνιαζε για αυτό. Και βεβαίως στην αρχή (πώς αλλιώς; ) κράτησα μια στάση μαθητείας. Μου γνώριζε τις γνωριμίες του. Ποιητές εγχώριοι και ξένοι. Από τα ταξίδια του εντός κι εκτός της χώρας. Εγώ με τον ενθουσιασμό της νεότητας και την άγνοια κινδύνου ιδίως για τα παρατράγουδα του χώρου. Η δική του, λοιπόν, εμπειρία και η δική μου όρεξη μάς έδεσαν. Όπως και οι εντελώς διαφορετικές μας ψυχοσυνθέσεις που αλληλοσυμπληρώνονταν.

Οι ίδιες μάς χώρισαν δώδεκα χρόνια αργότερα.

Ορμητήριό μας το τότε ιατρείο του στη Νέα Σμύρνη.  Ατελείωτες ώρες αλληλογραφίας, συζητήσεων και σχεδιασμού της ύλης.  Οι πρώτοι συνοδοιπόροι -με τον έναν ή τον άλλο τρόπο- συνεργάτες και σχολιογράφοι άρχισαν να καταφθάνουν, να συνεχίζουν ή να αποχωρούν (μέχρι σήμερα).