Wajdi Mouawad, «Ξαναβρίσκω το πρόσωπό σου» (μετάφραση: Αριάδνη Μοσχονά), Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, 2026 (γράφει ο Γιάννης Δρούγος)
12Νοε
Ο Ουαζντί Μουαουάντ γεννήθηκε στον Λίβανο όπου και πέρασε την παιδική του ηλικία αλλά λόγω του εμφυλίου μετανάστευσε με την οικογένειά του στη Γαλλία για να περάσει ένα μέρος της εφηβείας του κι από εκεί έφυγαν για τον Καναδά όπου ο Μουαουάντ σπούδασε στην Εθνική Σχολή Θεάτρου, κι έκτοτε αυτός ο υπερταλαντούχος κι ανήσυχος δημιουργός -από τους πιο επιδραστικούς της γενιάς του- ασχολήθηκε με τη συγγραφή , την υποκριτική και τη σκηνοθεσία ανεβάζοντας έργα πρωτότυπα δικά του ή διασκευές έργων του Σαίξπηρ, του Τσέχωφ, του Ευριπίδη και του Σοφοκλή.
Στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, το καλοκαίρι του 2025, έκανε πρεμιέρα το έργο του «Ο όρκος της Ευρώπης» σκηνοθετημένο από τον ίδιο, το «Πυρκαγιές» ανέβηκε από το ΚΘΒΕ από την Ιώ Βουλγαράκη ενώ το 2023, στο Εθνικό Θέατρο, ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος σκηνοθέτησε εμπνευσμένα το «Όλοι εμείς πουλιά «, μια παράσταση εμπειρία αισθήσεων και συναισθημάτων. Το θεατρικό του Μουαουάντ «Δάση» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πότλατς σε μετάφραση της Κατερίνας Αποστολοπούλου.
Σπουδαιότατος, απρόβλεπτος και με πυρετώδη εκρηκτικό λόγο και ως πεζογράφος, ο Μουαουάντ έγινε γνωστός στο εγχώριο αναγνωστικό κοινό με το πολυβραβευμένο του μυθιστόρημα «Anima» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου το 2019, διαβάστηκε πολύ, αγαπήθηκε, συζητήθηκε και συγκλόνισε με την θεματολογία του, την πρωτοτυπία του, την στιβαρότητά του και τον συνδυασμό νουάρ στοιχείων και αρχαιοελληνικής τραγωδίας, με μια απίστευτη σκιαγράφηση της ανθρώπινης φύσης στα απόλυτα όριά της από την οπτική γωνία και την αφηγηματική φωνή του ζωικού βασιλείου. Μέσω της μυθοπλασίας του όπως και των θεατρικών του, ο Μουαουάντ χαρίζει στον αναγνώστη / θεατή ένα κομμάτι καθρέφτη που αντικατοπτρίζει την κτηνώδη πραγματικότητα την προερχόμενη από την κτηνώδη φύση του ανθρώπου. Τα θέματα που τον απασχολούν είναι η βία, ο πόλεμος, η ανθρώπινη ύπαρξη με τους εσωτερικούς επικίνδυνους σεισμούς της και τα εσωτερικά της τέρατα, η μνήμη, η ταυτότητα, η μετανάστευση, η ρίζα του κάθε Κακού, το τραύμα που αφήνουν ορθάνοιχτο η απώλεια , η φυγή από την γενέθλια γη, ο πόλεμος, η νοσηρότητα των πολιτικών εξουσιών.
Επτά χρόνια μετά το συναρπαστικό «Anima», οι εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, πολύ πρόσφατα, έθεσαν σε κυκλοφορία ένα ακόμα μυθιστόρημα αυτού του τρομερού θεατρανθρώπου – συγγραφέα . Ιδού λοιπόν το «Ξαναβρίσκω το πρόσωπό σου». Αυτός είναι ο ελκυστικός τίτλος αυτού του υψηλών απαιτήσεων μυθιστορήματος, ένα πρώιμο λογοτεχνικό έργο του Ουαζντί Μουαουάντ (κυκλοφόρησε το 2002) που αποτελεί προάγγελο των θεμάτων των οποίων θα έβαζε στη συνέχεια ως επαναλαμβανόμενα μοτίβα στον μικροσκόπιο της δραματουργίας του και της πεζογραφικής του τέχνης. Ο εμφύλιος που βίωσε ως παιδί ο Μουαουάντ στον Λίβανο και έγινε η αιτία να φύγει από τη χώρα του και το σπίτι του σε τρυφερή παιδική ηλικία, άρα και η βία της Ιστορίας και η αδυσώπητη μνήμη κυριαρχούν θεματικά σ’ αυτό το εξαίσιο μυθιστόρημα με το προσωπικό, οικογενειακό τραύμα να ενώνεται με το συλλογικό, το πανανθρώπινο. Οπότε, ως ένα βαθμό, ο ήρωας του εδώ θα μπορούσε να θεωρηθεί ως alter ego του ίδιου του συγγραφέα.
Διαβάστε περισσότερα



![Νίκος Μπουρσινός, «Και ο άνεμος του παίρνει το πρόσωπο», εκδ. Μετρονόμος, 2026 [προδημοσίευση]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/08/fc9737a0-ca45-42bd-b721-cd1aab2d5d66-75x75.jpg)
![«Συζητώντας με το ΑΙ: “Το να ξέρεις τον ορισμό της λέξης «πόνος» δεν σημαίνει ότι πονάς”» [γράφει ο Σπύρος Αραβανής]](https://www.poiein.gr/wp-content/uploads/2026/07/images-4-75x75.jpg)





















