Ο ποιητής Δημήτρης Κούνδουρος μας καταθέτει την έκτη ποιητική του συλλογή με τίτλο “Καταφυγές κι αφηγήματα” από τις εκδόσεις ΑΩ, έργο που αποτελεί έναν ώριμο σταθμό στην λογοτεχνική πορεία του δημιουργού, κι αυτό γιατί συνθέτει σε ένα νέο επίπεδο ήδη γνώριμα στοιχεία της ποίησής του: την έμπνευση από τη φύση, το φευγαλέο των στιγμών, τη φθορά του χρόνου, την απώλεια, την αναζήτηση της αλήθειας, την μνήμη, το μύθο και την ιστορία.

Τι καθιστά την συλλογή “Καταφυγές κι αφηγήματα” ξεχωριστή; Η παρουσία της διακειμενικότητας σε συνδυασμό με τον συστηματικό, δομικό και θεματικό τρόπο με τον οποίο ο Δημήτρης Κούνδουρος την εφαρμόζει. Η παράθεση στίχων Ελλήνων και ξένων ποιητών στην αρχή κάθε ποιήματος ή αφηγήματος γίνεται η αφετηρία διαλόγου του ποιητή με τους στίχους – εφαλτήριο. Οι στίχοι των άλλων ποιητών δεν λειτουργούν ως διακοσμητικά μοτίβα ή απλά ως ένας φιλολογικός εμπλουτισμός της έκδοσης, αλλά ως καταφύγιο απέναντι στη σύγχρονη υπαρξιακή μοναξιά ή κοινωνική φθορά. Το αφήγημα είναι η επανατοποθέτηση του ποιητή, η σύνδεση του παρελθόντος της ποίησης με το δικό του παρόν. Ο Κούνδουρος μετατρέπει αυτή τη “συνομιλία” σε αρχιτεκτονικό κανόνα όλης της συλλογής, η οποία λειτουργεί σαν ένα ενιαίο αρχείο διαλόγου. Δεν έχουμε μπροστά μας απλώς μια σειρά από ποιήματα, αλλά έναν συλλογικό χάρτη ποιητικής μνήμης.

Ο Γάλλος συγγραφέας Αndré Malraux στο έργο του «Το Φανταστικό Μουσείο», υποστήριξε χαρακτηριστικά ότι «η τέχνη γεννιέται από την τέχνη, όχι από τη φύση» και με την συλλογή αυτή ο Δημήτρης Κούνδουρος αποδεικνύει ότι η σύγχρονη ποίηση μπορεί να υπάρξει αναπνέοντας μέσα από το σώμα της προγενέστερης δημιουργίας.

Όμως, στην συλλογή αυτή είναι και η ανταπόκριση του ποιητή που χαρτογραφείται διαφορετικά σε κάθε εξωγενές ποιητικό ερέθισμα. Ήδη από τη σύντομη εισαγωγή της έκδοσης μάς γίνεται γνωστό ότι πρόκειται για 37 + 11 ποιήματα: τριάντα επτά ποιήματα σε στίχους εκ των οποίων τέσσερα Ονειροδράματα και έντεκα Αφηγήματα σε πεζό λόγο από το τρίτο τετράδιο σημειώσεων του ποιητή. Η ικανότητα αυτή του Δημήτρη Κούνδουρου να κινείται με ευελιξία ανάμεσα σε διαφορετικές εκφραστικές φόρμες είναι που τον χαρακτηρίζει ως πολύμορφο δημιουργό. Αυτή δε η ποικιλία της ποιητικής μορφής κεντρίζει ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

Μια ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στα τέσσερα Ονειροδράματα της συλλογής (“Ο σύντροφος των πουλιών, Ονειρόδραμα Ι ”, “Η θυγατέρα του λύκου, Ονειρόδραμα ΙΙ”, “Το κορίτσι κοτσύφι, Ονειρόδραμα ΙΙΙ”, “Το ξόδι, Ονειρόδραμα ΙV”), όπου ο ποιητής στήνει με Μπεκετική λιτότητα μια καθημερινή σκηνή κάθε φορά. Το εφήμερο της καθημερινότητας: μια εικόνα, μια είδηση, ένας ήχος, γίνεται οδός για να αναδυθεί το ασυνείδητο. Είναι η εναλλαγή ανάμεσα στην απογυμνωμένη, σχεδόν γεωμετρική αυτή σκηνοθεσία και στην ξαφνική έκρηξη του συναισθήματος που αναδύεται υπερβαίνοντας την εικόνα και οδηγεί τον αναγνώστη στον πυρήνα του ανεκπλήρωτου.