Το Τέλος της Αθωότητας

Η παιδική ηλικία μοιάζει ως ένας εύθραυστος παράδεισος λήθης, που ραγίζει ανεπανόρθωτα τη στιγμή που το παιδί αντικρίζει την ανθρώπινη τρωτότητα του πατέρα του.

Στο λυρικό ντεμπούτο του Ακινόλα Ντέιβις Τζούνιορ, «Η Σκιά του Πατέρα Μου», η υπόθεση υπερβαίνει τα όρια της γραμμικής αφήγησης για να μετατραπεί σε μια ελεγεία πάνω στη μνήμη και την πατρότητα.

Το φιλμ τοποθετημένο στο ιστορικό μεταίχμιο του 1993 στη Νιγηρία, εν μέσω της βαθιάς πολιτικής και δημοκρατικής κρίσης των προεδρικών εκλογών, η ταινία παρακολουθεί δύο νεαρά αδέλφια από την επαρχία, τον Ακίν και τον Ρέμι. Ο μικρότερος γιος, ο Άκιν, παρακαλεί τον πατέρα του να περάσει περισσότερο χρόνο μαζί του, εκείνος συμφωνεί να τους πάρει μαζί του στη δουλειά του στο Λάγο.  Τα παιδιά αφήνουν το αγροτικό τους καταφύγιο για να συνοδεύσουν τον απόμακρο, σχεδόν απόντα πατέρα τους, Φολάριν (Σόπε Ντιρίσου), στη χαοτική μητρόπολη του Λάγος. Η επίσημη αφορμή του ταξιδιού είναι πεζή, η διεκδίκηση κάποιων δεδουλευμένων. Ωστόσο, η καθυστέρηση του επόπτη αναγκάζει την τριάδα σε μια απρόσμενη, μονοήμερη περιπλάνηση.

Καθώς η πόλη φλέγεται από ελλείψεις καυσίμων και κοινωνική αναταραχή, ο Φολάριν ξεναγεί τους γιους του σε τοπόσημα της προσωπικής του γεωγραφίας, από το Εθνικό Θέατρο μέχρι ένα εγκαταλελειμμένο λούνα παρκ. Μέσα από αυτά τα θραύσματα του παρελθόντος, το αστικό τοπίο μεταβάλλεται σε έναν καθρέφτη των δικών του εσωτερικών διαψεύσεων. Οι ανήλικοι ήρωες, αντικρίζοντας για πρώτη φορά το μέγεθος του κόσμου, γίνονται μάρτυρες της ευαισθησίας του πατέρα τους. Καλούνται έτσι να αποκωδικοποιήσουν τη σιωπή και τα μυστικά του, προτού η επερχόμενη πολιτική καταιγίδα σφραγίσει βίαια την επιστροφή τους. Όταν από τηλεοράσεως ο νιγηριανός στρατός ανακοινώνει ότι ακύρωσε τις εκλογές, η πόλη εισέρχεται στο χάος καθώς ο κόσμος βγαίνει θυμωμένα στους δρόμους.